اخبار زيادى از شتابزدگى در دواكارى نهى فرموده‌اند و از جمله آنها در خبرى از حضرت ابى عبد الله عليه السلام روايت شده كه فرموده‌اند : اجتنب الدواء ما احتمل بدنك « تا وقتىكه بدنت تاب مىآورد از دارو بپرهيز » و از حضرت موسى بن جعفر ع روايت شده : ادفعوا معالجة الاطباء ما اندفع الداء عنكم فانه بمنزلة البناء قليله يجر الى كثيره « تا وقتىكه درد از شما بپرهيزد از درمان پزشكان دورى كنيد زيرا اين كار مثل ساختمان است كه كم آن بزيادى مىكشد » و از حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت شده : امش بدائك ما مشى بك « تا وقتىكه مرض با تو مدارا مىكند تو هم با آن مدارا كن » بايد توجه شود كه هر داروئى خود ، تازه وارد و سببى از اسباب است و اگر از جهتى ضعيف باشد ، از طرف ديگر قوى است و اگر از سوئى مناسب باشد ، از سوى ديگر مخالف است و اگر يك بيمارى را بهبود ببخشد بيمارى ديگرى را برميانگيزد چه اگر داروئى از همه جهات موافق انسان باشد خودش انسان است و همين‌كه چنين نيست ، از جهاتى مخالف انسان مىباشد و بنابراين هر داروئى سبب بيمارى ديگر مىشود و اگر براى رفع زيان آن نيز به داروى ديگرى متوسل بشويم آن خود سبب مرض ديگر مىگردد . از اين روى است كه از حضرت ابى الحسن عليه السلام روايت شده كه فرمود ليس من دواء الّا و يهيّج داء و ليس شئ انفع فى البدن من امساك اليد الا عما يحتاج اليه « هيچ داروئى نيست مگر اينكه دردى را برميانگيزد ، و هيچ چيز براى بدن سودمندتر از آن نيست كه از آنچه كه نيازمند به آن نيست دست نگاه بدارى » و اين معنى همان است كه فرمود دارو بمنزله بناء است كه كم آن منجر بزيادش مىشود . پس واجب در اين قسم قطع سبب و واگذاردن طبيعت به خودش است تا خودش بحول و قوه خدا از عهده